В мечтах и во сне слышу зов на свиданье
Со старым садом, как с ласковым другом.
И с ручьём, чьё живое журчанье
Аромат освежает душистого луга.
Рядом с ним на траву опущусь я с дороги...

Не судзіце ніколі каханне,
Бо яно – нібы сонейка летам.
Не ідзіце з маной на спатканне –
Не заззяе яна яркім светам.
Не гадуйце ў душы помсту, здраду...

Пачцівыя госці сабраліся раз
На свята. І ўзнікла пытанне:
– Панове, што значыць каханне?
Пытанне з дзяцінства хвалюе ўсіх нас.

– Каханне – хвароба, – сказала жанчына.
Урач запярэчыў:
– Не, гэта не так,
Бо траціцца вельмі энергіі шмат...

Першы дзень спаткання з любай
Аднавіў усё жыццё.
Дзе падзеліся ўсе згубы,
Калі ў сэрцы пачуццё?

Мілай позірк – як маланка!
Вусны – крылы салаўя!
Шчочкі – ягадаў палянка...

Я так баялася гэтай сустрэчы.
І вось ты стаіш.
Такі непадобны, худы, высокі.
Гады асірацілі цябе:
асыпалі, як лістападаўскі клён,
твой чуб,
абмянялі на бліскучы метал...

Нас замуравалі ў цягніку,
Што спяшаў пакінуць бездарожжа.
Я вас узяў пяшчотна за руку...

Вскружили голову, вскружили,
И мне уж нынче не до сна.
У роз бутоны распустились...

В твоих глазах нет красоты,
Нет строгости чуть-чуть пророка.
В них естество от доброты,
От материнского истока.

Как будто ранняя капель...

Что со мною происходит?
Вновь мерещатся поля:
Просыпаясь, озимь всходит,
Душу хлебушком томя.

На лугах стогов гулянье –
Бесконечный карнавал.
И в седьмом поту крестьяне...

Осенью я превращался в дождь –
Нудный, ноющий и плаксивый,
А Ты стояла в дверях терпеливо,
Надеясь, что всё-таки не уйдёшь.
Зимою я превращался в снег...