Ах,какая женщина...мне б такую!

Позабытая песня в полголоса,
Вальса белого медленный такт,
Развиваются белые волосы,
Задевают меня просто так...

Тонет в Ваших глазах Мироздание,
Тонет истина в терпком вине,
И уже никогда не узнаю я,
Что шептали вы в танце не мне.

К дому вашему тропы завьюжены,
В сердце вашем то холод, то зной,
Вы любовью больны...нет? Простужены.
Кем-то грезите, только не мной.

Позабытая песня в полголоса,
У камина при свете огня,
На подушке рассыплются волосы,
Для кого-то, но не для меня.

Сергей Прокофьев (г. Несвиж)

Зірнеш ільвіцай агнявою,
аж пот праступіць на ілбе.
Я ж кіраваць хацеў табою,
утаймаваць жадаў цябе.

Маланкай-пугаю паветра
хрышчу, трапеча ўсё ўнутры.
Страх на адлегласці паўметра,
і ўсё гучней звярыны рык;

бліжэй, бліжэй – прымружу вочы,
пад горла сэрца камяком.
Ільвіцай мне на грудзі скочыш –
кранеш ружовым языком.

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Я за пьяной звездою кабацкою
Убегу тёмным временем суток,
Чтоб стихами — кому-то дурацкими —
До утра веселить проституток..

Вечно пьян, молодой, необузданный
Позабыл про жену раскрасавицу,
Псом бродячим блуждаю за музою,
Но любимой хотел бы покаяться:

Из души меня выбрось, красавица,
Прочь из сердца — дорога скатертью
Я ведь нищий, да горький пьяница...
Ровен час, жизнь закончу папертью.

Преврати ты меня в слёзы горькие,
Тёмной ночке отдай — подружке...
Пропаду с предрассветной зорькою.
Лишь "Люблю!", прошептав на ушко...

Дмитрий Булычёв (Пуховичский район)

недасмажанаю яечняй
сонца з талеркі аблокаў
распаўзаецца па заснежаных дахах
у грудзях маіх тваё сэрца
звонам калядным заб’ецца
ты са мною і не са мною
маўчыш
вочы ўтаропіўшы долу
пачую капытны пошчак –
паляванне сучаснага Стаха
абвастрае чуццё
хутка паеду дахам
як назваць пачуццё
што па жылах пульсуе
кіпячай смалы гарачэй
для цябе я не болей чым сябра
ты побач яшчэ?
вяртаю сэрца

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Цябе прывабнай, маладою
багіняй уяўляю. Ты
растопіш лёд сваёй хадою,
жыццё абудзіш з нематы,

і надасі жывую сілу
крынічкам чыстым, раўчукам,
прыроду зеленню і сінню
аздобіш, Ладзіна дачка.

На шыі пацеркі-расінкі
блішчаць нязведанай красы,
а сонца сыпле залацінкі
табе на промні-валасы;

я ў вочы колеру нябёсаў
пяшчотна-сінія гляджу.
Валодаеш ты сілай боскай?!
Дык адагрэй маю душу!

Каб ачуняла, акрыяла
і абудзілася ад сну,
і каб з усімі сустракала
каханне, радасць і вясну.

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Раніца.
Возера.
У калысцы хваляў
белы гарлачык
прачынаецца,
раскрывае пялёсткі,
ласкавыя промні
будзяць пяшчотна
кожны лісточак,
быццам рукі твае
цела кранаюць маё.
Лёгкі ветрык подыху
варушыць мне валасы,
прымушае забыць пра былое.
І хачу я штодня,
як гарлачык,
прачынацца ад дотыкаў і пацалункаў.

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Я НА…(трыпціх трохасабовы)

I Яны

Калі яна прачынаецца ў ложку з любым,
устае і глядзіць на сонца – яно заплюшчвае вочы.
-З кім ты, мілы, цягаўся заўчора паўночы? –
яна, як ніхто, ўмее ставіць пытанне рубам.

-Ты што, мне не верыш?!
–Ды дзеўкі гурмою
за табою ўпадаюць – дай табе толькі волю!
Ён хапаецца за галаву, лаецца, як ніколі
не лаяўся, смачна плюецца ў столь і
з усмешкаю кажа:
-Заўчора я здраджваў табе з табою…

II Яна

яна ў вёсцы сваёй першая прыгажуня,
яе рукам пазайздросціла б нават Джуна,
яе дом атачаюць прылуцкія джунглі
і чыгунка струною пяе;

вывучаеш упарта расклад электрычак
развітанне – прыемная ўсё ж акалічнасць,
калі заўтра спатканне за шчасце палічыш –
ты не можаш ужо без яе.

выглядаеш, магчыма, крыху апантаным,
выдзіраючы з клумбаў усе туліпаны;
што ж датычыцца псіхічнага стану –
вар’яцееш і ў краме вітрыны б’еш.

з ёю побач жыве дух раўнівіцы Геры,
яе атакуюць першыя кавалеры,
табе меней даводзіцца крэмзаць паперы,
а яшчэ ты не верыш, не верыш, не верыш,
што прачнешся калісь без яе

III Я

…я хотел бы, чтоб меня нашли
оставшимся навек в твоих объятьях,
засыпанного новою золой.
Іосіф Бродскі

па вясне пачынаюць усе пакрысе вар’яцець,
і смерць ужо не ўспрымаецца
менавіта як смерць,
асабліва калі жлукціш пятую пляшку за вечар,
бо каштуе танней, чым пачак звычайнай паперы;
што тут скажаш яшчэ ,ну, па крайняй меры, –
-auf Wiedersehen, мая шматпакутная печань.
і калі б не ты, маё шчасце,
я б, напэўна загінуў,
менавіта! радасць мая, я мушу сказаць табе –
ты кахаешся, як багіня!
заканчэнне святла і тым больш канец свету
не палохае – цемру глытаем, як дым цыгарэтны,
а выгнаннік Іосіф дакладна меў рацыю –
хай у прорву ляціць і бурыцца цывілізацыя –
і ўжо неістотна, што паміж намі –
далёкасць ці блізкасць –
я б застацца хацеў у абдоймах тваіх,
засыпаны новым прыскам

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Хочешь, для оборванной струны
Напишу мелодию печали.
Подберу аккорды тишины
Так, чтобы торжественно звучали.

Может, для оборванной струны
Подберу мелодию рассвета,
По мотивам прожитой весны
Напишу прощальные сонеты.

Знаешь, для оборванной струны
Напишу мелодию разлуки.
Мы с тобой давно обречены
Править бал неверия и скуки.

Елена Брицкая (г. Борисов)

Что я значу в жизни твоей?
Миг из прошлого в памяти дней?
Свет звезды, утонувшей в пруду?
Шелест листьев, опавших в саду?
Шум дождя, что давно уже стих
Или мною прочитанный стих?

Это было все в прошлом году:
Там звезда отражалась в пруду,
Шум дождя там листвой шелестел,
О любви и о нежности пел…
И летел из души моей стих --
О любви, что одна на двоих.

Светлана Быкова (г. Заславль)

Не приближайся к сердцу моему –
Оно горько, оно полно отравы,
Как почвы невозделанные, травы…
Не отбирай у нищенки суму.

Не приближай к моим свои уста –
Они мертвы, они давно остыли.
А как они смеялись и любили!
Теперь над ними властна немота.

Не приближай своей души – к моей!
Еще в ней раны теплые дымятся.
Привыкшая к тебе навстречу мчаться,
Она из жизни выжжена твоей.

Людмила Завея (г. Клецк)