З нас кожны мае свой душы куточак, з дзяцінства нерастрачаны імпэт, якіх бы лёс не прапаноўваў мэт… Там музыка гучыць і слоў звініць радочак, для самадастатковасці прачнецца шчэ паэт. Смяюцца за акном ўсе поры года, і восень не рыдае, як дзіця. А ў “Жывіцу” кліча шчырых сэрцаў згода, што нават старасць не здадзім мы для ныцця!
Шаснаццаць год працуе клуб “Жывіца” – народнага натхнення маячок, і Міншчына паціху ганарыцца: што ні раён – ёсць творца-светлячок!
У трэцюю нядзелю на сустрэчу збіраліся шаноўныя сябры: запланаваны ўраджайны вечар, з усіх пладоў-зярнятак – дум кастры. Канцэрт прэзентаваў зіхцінкі-творы найноўшай кніжкі “Там за рэчкай, у бары” – дар трыццаці сямі паэтаў-“рэжысёраў” малой радзімы для кіпучай дзетвары.
Увайшлі ў праграму дзевяць новых песень, спявак не збіўся з ноты ні адзін, – так душы ўзносяць шчасця гімн, дух акрылёнасці жыцця так уваскрэсім! А тыя песні ўвайшлі ў дыск чарговы: іх трыдцацць восем там на розный густ і колер.
І нават дзеці нам дапамаглі агучыць гэткай шчырасці ўраджай, прыгожа талентам сваім натхнялі – святло вачэй няхай убачыць Край!
І як мне тут на прозу пераходзіць, каб Карнаухаву Ірыну ўшанаваць? Яе працоўны стаж ступені ўзводзіць: сталічнай вобласці жывую стаць трымаць! Народнай творчасцю, як сонцам, ганарыцца, гатова кожны талент адшукаць; нам да духоўнай высі продкаў дакрануцца і недаверам думкі не кілзаць!
Праграма складзена Ірынай з лепшых твораў, па тэлефоне ўзгодніла прыезд… Па роднай Міншчыне экскурсія штогод – прыемны шлях пазнання і талентаў прыплод:
Барысаў азарылі верш і песня: Мазгоў не супраць стаць паэтам для дзяцей, а юбіляра года Беланоўскую Валюшу на “біс” заўсёды вызваць хочацца хутчэй;
Народны калектыў “Элегія” з Вілейкі чараваў: музыкі тут, паэты, спевакі, усе для творчасці раёна – жывыя маякі;
Людміла Журава з Старых Дарог усіх разбудзіць, бо паспяваць запросіць, паскакаць;
Для Пухавіч Алёнушка Радкевіч прыгожых вершаў настварала строй, а кампазітар і спявак Валер Каняхін у жанры песенным нясе мінор, мажор;
Артысты Мінскага раёна – запамінай іх зорны феерверк: вясёлай сцэнкай Шапавалавай Марыны яе любімы сёмы “А” гімназію ўзнёс “наверх”; і кампазітар-выканаўца Каваліў пяшчоту голасу калегам падарыў; Шашко-Шаблінская яшчэ дэбютавала, паэзію ўсім сэрцам ўпадабала, сваёй радзімай вёсачцы Абчак запальвае вядомасці маяк;
Непараўнальны кампазітар-выканаўца Мягкі Толя, сабе адводзячы малую ролю, шэдэўры сачыняе (і не скупа!) на словы Макарэвіча Барыса з Крупак;
Не сорамна зірнуць у свет Уздзе, паэткі пастараліся аж дзве: Нічыпаровіч Галя з Томай Калядой дзялілі з слухачамі задушэўнасці спакой;
Культурны Нясвіж, атрымай праменяў ззяння! Верш слухалі ў дзіцячым выкананні – сюрпрыз Шаблоўскай Лене і прызнанне.
Альдонья Научанкова з Клецку ўсмешкі дзецям дорыць і гумарам сям’ю сваю спатоліць.
І гораду Беразіно пашанцавала: дзвюх прамяністых песень пачуццёвасць прагучала ансамбля з Мікалаем Міхайлоўскім – падрыхтаваў сваіх ён вучняў вельмі лоўка.
Рэдактар зборніка Юраська Гарбачоў у творчым стылі правіць нас, сваіх сяброў. Ірына просіць, каб не перахвальваў, бо недалёка да крытычнай хвалі… А мы натхняемся ад шчодрага даверу, бо хто ж, калі не мы, сабе паверым?!
Зноў юбіляраў восень кветкамі вітала і слоў падзякі шчырай многім перапала.
Чым болей радасці ў нашых душах, тым лепей мы малой Радзіме служым!

Тамара Каляда, г. Узда