МУЗЕЙ ВАЛУНОЎ (1)

МІКРАПАЭМА
з вынесенымі знакамі прыпынку

Лавай бурліла зямное нутро,
Вулканамі пыхкала топка –
Касмічны пыл спрасаваўся ў ядро.
Коска-працяжнік-кропка

Да “Чарапахі (2)” ад трох “Кітоў (3)”
Секлі маланкі порстка…
Гулка ўздымаліся грэбні хрыбтоў,
Двукоссі-шматкроп’е-коска

З трэскам паднебны масіў астываў –
Скалы ўзрывалі кроплі!
Эра-эпоха-час-інтэрвал…
Працяжнік-клічнік-шматкроп’е

Ляталі каметы ўсутыч і ўпрытык –
Ішоў Божы дзень нетаропка:
Скругляліся шпілі пікаў крутых.
Працяжнік-двукроп’е-кропка

Стала кішэць айкумена-Зямля
Фаунай шматаблічнай.
Людзі пасля – аднекуль здаля (4)!
Кропка-працяжнік-клічнік

Раптам збіў вось Сонцасветны Ра:
Новая перацяробка!
З месца скранулася Маці-гара.
Двукроп’е- клічнік- кропка

Горы, скаваныя ў панцырны лёд,
Рушылі па калатушцы
(Колькі стагоддзяў цягнуўся ход?)
Дзве коскі-пытальнік-дужкі

Дзе непарушна лёг маналіт,
Ахвяры прыносілі кроўю
Людзі з часін, што зніклі ў нябыт…
Коска-коска-шматроп’е

Вакол валуна вырастаў стромкі лес,
А побач сялілася вёска…
Яго не крануў хрышчэння працэс,
Коска-шматкроп’е-коска

Бо зноўку клубіўся вогнішча дым,
Звінелі рушніцы і коп’і –
Роднай зямлі прысягалі над ім…
Коска-працяжнік-шматкроп’е

А як знікала вайна ў пазасвет –
Зноўку буяла калоссе.
Папараць-кветку сцярог камень “Дзед” (5)
Працяжнік-кропка-двукоссе

І адпускаў для юначых мар
Пад смех галасоў зычных:
Кастрышча, вяночкі, кахання дар!
Двукроп’е-дзве коскі-клічнік

Дзеля якіх “маштабных” мэт
Або ідэй “эпахальных”
Быў перавезены камень “Дзед”?
Тройчы двукоссі-пытальнік

Хваткі гамункул махае стырном –
Ён над спрадвечным начальнік!
Што ж ты ніяк не знойдзеш свой дом?
Працяжнік-клічнік-пытальнік

Замест эпілогу
Ляжаць валуны ад адной гары
Імкліваю людскою парою.
Спакойна чакаюць той пары,
Калі стануць новай гарою…

Спёка яшчэ не ёсць выпрабаваннем годнасці –
сонца праменнем свідруе мяне наскрозь.
- Дружа мой, ты са мною, напэўна, пагодзішся,
што годнасць – панятак абстрактны,
а спёка дакладна ёсць.

Ты не спрачаешся й мякка шапочаш на вуха:”Я
у тваім існаванні толькі часовы госць.
Прыходжу часцей надакучліваю задухаю,
стогнамі, ўздыхамі, паслядоўнымі рухамі,
калі мяне клічаш, зажураны ягамосць”.

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

I
заінелыя целы асенняга лісця
залатыя бурштынавыя кармазынавыя
з брунатнымі ёднымі плямамі
шаргацяць пад нагамі
чакаюць
пакуль першыя промні раніцы
слізгануць па шурпатай паверхні
і ўваскрасяць мерцвякоў
а вецер уздыме іх на апошні танец
ці бачыў ты апошні танец
пажоўклага лісця
прыгожа й жахліва
жахліва ведаць
што танчыш апошні раз

II
пачынаць гэты верш
з лістападу
банальна
штогод
такою ж парою
дрэвы скідаюць сукні
што пабуджае
кожнага айчыннага арфея
выдаць чарговы шэдэўр
пра страчанае каханне
пра тугу па ім
абвінаваціць ва ўсім
гэтае няшчаснае лісце
і такіх вершаў
з’яўляецца столькі
колькі апалых кляновых лістоў

налі мне ў келіх сэрца
віна ў колер жахлівае жарсці
удыхні ў мае грудзі
волкае восеньскае паветра
з водарам памерлага
лісця

III
бяроза
раздорвае
золата
я ў бярозы пазычыў
да наступнага лістападу
колькі манетаў
каб выплавіць з іх
у кузні нашае жарсці
пярсцёнак табе

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Стракаты начны матылёк
сеў на гузік маёй кашулі
Стракаты начны матылёк
прызямліўся якраз на
поўначы сэрца

да поўначы толькі крок
вяртаюся ад цябе
ў напаўпустым аўтобусе

Стракаты начны матылёк
у вершы
хіба не класічны вобраз кахання?

канечне
рамантыка ды й толькі
не
рамантыка тут ні пры чым

проста
Стракаты начны матылёк
нагадаў пра цябе

Алесь Емельянаў (Мінскі раён)

Ва ўсім паэзія жыве:
Прыгожая на кветцы мошка,
Стракозы у лугавой траве,
Раскошная на ганку кошка.

Лёд лужынкі – люстэрка шкла,
Дзяўчына – стройная як схема,
І аўтастрада – як страла,
І формула – нібы паэма,

Якісьці прывід-краявід
У месяцовай светлай муці,
Лісток паперы, алфавіт –
Ды назіранні і пачуцці.

Лілія Мялешка
(г. Клецк)

Невясёлыя куплеты
Так i просяцца ў радкi.
Нешта робiцца са светам
Недарэчнае, браткi!
Экалогiю бяздумна
Згвалтавалi як маглi.
I цяпер глядзець нам сумна
На лясы i на палi.
Самалёт расправiў крылы
Над палеткам ля ляска.
Труцiць пылам з небасхiлу
Каларадскага жука.
За адно ён труцiць рэчку,
Лес, i поле, i сяло,
Каб нi пчолкi, нi авечкi
У наваколлi не было.
Ад нiтратаў тут з ахвотай
Прэ бульбоўнiк, як сцяна.
Толькi бульбу гэту потым
Есцi нельга будзе нам.
Вецер з поўдня выгнаў хмару
I аддзячыў нас бядой.
Выпаў стронцый на абшары
3 навальнiчнаю вадой.
Грады поўныя нуклiдаў…
Iх абходзiць нават крот,
Бо зрабiўся iнвалiдам
I не лезе ў агарод.
Дзе падзеўся звер i рыба?
Дзяцел змоўк i не дзяўбе.
Цi разумныя мы хiба,
Што паводзiм так сябе?
Трэба не махаць рукамi,
А задумацца, браткi,
Бо свой край мы знiшчым самi –
Непрыкметна – на вякi.

Уладзімір Цанунін
(Вілейскі раён)

Загадку я знайшоў з сiвых вякоў.
Ты падкажы мне, чалавек харошы,
Што вабiла жанчын да мужыкоў
Тады, калi адсутнiчалi грошы?

Уладзімір Цанунін
(Вілейскі раён)

Иуда целовал Христа любя.
Ну что поделать, если страх сильнее веры,
И как бы не были его лобзанья скверны –
Иуда целовал Христа любя.

Голгофе сына отдал Бог любя.
Потом распятьями подавится империя,
Но это - после. Кто-то должен первым.
Голгофе сына отдал Бог любя.

И Он взошёл, всех сразу возлюбя.

Морозов Александр
(г. Смолевичи)

Тощает календарь
отсчитывая зиму.
Картонные шары
обёрнуты фольгой.
И снова Рождество.
И жизнь непогасима,
Как свет Его звезды
блаженный и благой.

Торопятся волхвы,
узрев звезды движенье,
Туда, где в этот мир
явился сын Иисус.
Любовь в любом из нас,
как и Его рожденье.
Рукою не достать,
но сердцем прикоснусь.

Коснусь тепла светил
и светлого начала,
Выдумывая свой
особенный Завет,
И что-то снизойдёт
с восторгом и печалью,
И будет Рождество,
и будет вечен свет.

Морозов Александр
(г. Смолевичи)

Хмаркі ўвосень сонца засланяюць.
Але ж – ледзьве выйдзеш за парог,
Сонца-дрэвы сцежку асвятляюць,
Сонца-лісце лашчыцца да ног.

Слепяць лужы золатам лістоты,
Ззяюць сцены жоўтыя дамоў,
І на тоненькі абцасік бота
Сонца нанізалася само.

Восень патанае ў жоўтай гаме,
Шапацяць аранжава двары…
Залатое лісце пад нагамі,
Залатыя воблакі ўгары.

Лілія Мялешка (г. Клецк)