|
Случилось… Так бывает. Верь – не верь,
Но свежий шрам на лбу, под глазом сине. С похмелья кум попутал в бане дверь И в женской оказался половине. Вошёл и, боже, чуть не обомлел. Признаться стыдно, да струхнул не слабо: Десятка два румяных мокрых тел...
Гадзіны складзены ў дні,
А дні – у тыдні ці нядзелі… Амаль забыты твар радні, На сваякоў даўно глядзелі. Тут нібы фронт. Пярэдні край. Яны як воіны Сусвету. І толькі ў вокнах небакрай…
Как слепые ходят по дорогам,
Так и я брожу во время сна С тростью по неведомым порогам, Чтобы достучаться до тебя. Спотыкаясь, падая в распутье...
Раз я з дацэнтам размаўляла пры сустрэчы.
Ён гаварыў па-руску, я – па-беларуску. І што ж? Атрымлівалася неяк недарэчна, Або, як кажуць у народзе, не па-людску. Мы не маглі знайсці ніяк агульнай мовы...
Ахапіла хмара вёску, агарнула
І дажджом над ёю ціхенька шапнула. Ажыла травінка кожная ў садзе Ды вясёлка паднялася ў даляглядзе. П’юць ваду кусты агрэсту і ажыны...
Смотреть
Вперёд, не пряча взгляд, И впредь Не слушать, что твердят. Идти И целей достигать. Простить...
Ад падворкаў што ёсць моцы
З вёдрамі бягуць вяскоўцы: У Мар’яніхі старой З форткі дым паўзе змяёй. Тры гады ў дачкі старая, Кватарантам давярае. Сёння новыя прыйшлі...
Когда глаза ещё закрыты
И образ прошлого живет, Мой голос будет не забытый И в поколении вздохнёт. Как мне остаться после смерти Дрожащим, как осенний лес? И черные с отливом черти...
Мужу
Хачу зярняткам кволым прарасці, Праз тваё сэрца пралажыць дарогу. І разам зноў па ёй з табой ісці, А ты блукаеш у нябёсах новых. Я зноў цябе вяртаю на зямлю Сваёй малітвай і сваёю верай, Як сто гадоў назад цябе люблю...
Свела меня судьба с тобою с юных лет.
Ты стала для меня вторым родным порогом. И твой ритмичный бег с тех пор звучит во мне. Я предана тебе, железная дорога! Колёс вагонных звук с утра и дотемна, Перроны, поезда – всё это мне не чуждо. Ты, словно сердца стук, так для меня важна... |
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|