Бязлітасны князь жыў аднойчы тут
Пароды нялюдскай, нібы неславянскае,
І быў улады яго атрыбут –
Клець і ланцуг. Ды бяздушша панскае.

Ад лютасці ўласнай аслеп і аглух.
Калі ж непакорны хтосьці знаходзіўся,
“ У клець! У клець! На ваду і ланцуг!”-
Гарлаў- і ад чорнае злосці заходзіўся.

Людзей не баяўся і нават багоў
І з кожнага кпіў, ланцугамі прыкутага
І ўпотай зваць сталі Клецак яго
Ад слова “клець”- пакарання лютага.

Не мілаваў ані людзей, ані дрэў
Усіх катаваў, нават невінаватых,
Чым болей старэў, тым болей звярэў
Аднак жа прыйшла і яму адплата!

Жаніцца надумаў сівы самадур,
З сяляначкай- прыгажуняй вянчацца,
Яе зачыніў у палацавы мур
І строга да шлюбу вялеў рыхтавацца.

Заплакала горка нявеста ў адказ:
“ Няўжо табе мала паненак, княжа?”
“Ну вось табе, дзеўка, увесь мой сказ:
Усё будзе так, як князь прыкажа!

Не хочаш ахвотаю княжыць са мной,
Кахаць- мілаваць мяне ноччу і вечарам,
Дык будзеш рабыняй у клеці маёй-
Вада і ланцуг! Ды на мукі вечныя.”

Дзяўчына ж сказала:” Не буду тваёй!”
І гнеўны гллас звінеў мілагучнасцю.
Тады князь зароў:”Ты спрачацца са мной?!
Дык бойся помсты маёй і магутнасці!”

Бо не ўратуюць волю тваю
Ні братка-халоп , ні мамка-заступніца!
Я што захачу з табою зраблю!
Як тупну нагой- дык зямля расступіцца!

Тут лопнула вупраж каня- і шляя
На спіне ягонай ажно закруцілася.
Князь тупнуў нагой- і па праўдзе зямля
Пад ім ад удару таго расступілася.

Збялела дзяўчына, нібыта сцяна:
“Штож, згінь у зямлі і душою, і целам!”
Маленькаю птушачкай стала яна
І лёгка скрозь краты на волю ўзляцела.

А Клецак разам з палацам сваім
Знік пад зямлёю ў яме - прадонні.
Пазней вырас горад на месцы тым -
Калісьці Клецак, Клецк на сягоння.

Ліля Мялешка
(г. Клецк)