Паспрачаліся богі Кахання і Смерці:
Хто каго пераможа — святое ці зло.
І сышлі на зямлю, дзе ўсе людзі на свеце
Сэрцы чыстыя мелі, як шкло.
Служкі цёмныя — чэрці — краўца і Вілляну
У падман павялі, прадказальнікі смут,
І смяецца бог Смерці з бога Кахання:
«Я мацней за цябе». Але тут
Зноў прад вачыма Вілляніна ява —
Бы загасне ў крыўдзе кахання прамень,
Ды застыла ў паветры краўцова прамова:
«Хай у камень мяне ператворыць бог-Смерць!»
Ды прабачыла дзеўчына любага: зараз
Разлілася ракой пад хлапцом-валуном...
Усміхнулася неба, і кветкі зайгралі —
Знік у цемры Сусвету злы Чарнабог.

Рэчка Вілія хвалі нястомна нясе —
Ажывае валун на світанні,
І салоўка над імі пяшчотна пяе,
Што ад смерці мацней каханне.

Віктар Кажура, Бажена Мацюк (г.Вілейка)