Легенду шапочуць дубы векавыя:
Жылі ў добрай згодзе князі маладыя.
Яны пакахалі князёўну-суседку:
Дзяўчыну-красуню — вясеннюю кветку,
І кожны за жонку забраць яе меўся...
Князёўна ж любіла хлапчыну Алеся —
Так цягнецца сэрца дзяўчыны на волю:
Яна з ім у лесе, яна з ім у полі.
Алесь пра каханую ў песнях спявае,
Паслухаеш – зараз жа ўсё забываеш:
— Нічога не трэба —
Ты і раздолле,
Штодзённага хлеба —
І болей ніколі
Цябе не пакіну,
Цябе я не страчу,
Мая ты дзяўчына,
Надзея і ўдача!..
Князі пазайздросцілі — войска сабралі,
На смерць, на загубу Алеся забралі.
Забілі хлапчыну. Князёўна не плача,
Бо смерць прад каханнем нічога не знача...
Кінжал — сабе ў сэрца. «Алесь, мой каханы!» —
Схаваліся ў лесе магілы-курганы.
Русалкі шапталі купальскаю ночай:
«У памяць любові быць вёсцы Любоўшы».

Віктар Кажура, Бажена Мацюк (г. Вілейка)