Крынічка — ручай, салавейка — на росах,
І сонца іграе на голейках — косах.
Як вокам акінуць, падняўся лес гонкі,
Між лесу згубілася вёска Краўчонкі.
Ад веку жыве тут народ працавіты —
Мазоль у пашане: не ў гулях здабыты...
Ды людзі — што зробіш? — мо з даўняе звычкі
Завуць тую вёску ў пяць хатак Музычкі.

У часе далёкім — яшчэ за прыгонам, —
Як доля людская гула плачам — звонам,
На кпіны — суседзям, сваім — на кручыну
Звёў лёс дзве сцяжынкі — хлапца і дзяўчыну.
Нібыта салоўкі, абое спявалі:
На лепшую долю надзеі снавалі.
Ды што ж, як галеча заўжды ішла побач:
Ні хлеба, ні кута — ні знаку на помач.
Вось так і блукалі — ад хаты да хаты, —
Хоць вецер у торбах – душою багаты.
Бо неяк увосень, дажджлівай парою
Сярод туманоў стрэлі брата з сястрою.
Абое — знябытыя, быццам націнкі,
Ні шчасця, ні долі, адно — сірацінкі.
І сэрцы музыкаў ад жалю зайшліся:
Куды ж сірацінкам? — Пры іх засталіся.
Ды ўжо іх чацвёра блукае па свеце...
Хоць свет і вялікі — ніхто не прывеціць.
А сівер не лашчыць: пякучы, балючы —
І вочы сплывалі слязою гаручай.

Стаяла на ўзлессі старая хаціна:
Жыла адзінока бабылка — жанчына.
Хацінка, бы ў казцы, была невялічка —
Ды месца знайшлося вандроўным музычкам.
Бяздомная іх тут спынілася доля —
Тут весці свой рэй пачыналі паволі:
Што самі не знаюць — бабуля ў дарадцах...
Так сталі памалу яны абжывацца.
У праца на лад: то адно, то другое
Дзіця дапаможа — дарма што малое...
Няўзнак час мінуў — і хлеб свой дасталі.
І ўжо не бадзягі — гасподаю сталі.
З суседзьмі — у згодзе. А людзі па звычцы,
Ласкава завуць, як даўней, іх музычкі.

Віктар Кажура, Бажена Мацюк (г.Вілейка)