У сакавіцкую адлігу
Пафарбавалі раўчукі
Чырвоным колерам Нямігу,
Бо тут, на беразе ракі

Нашчадкі князя Рагвалода –
Крывіцкіх земляў ваяры
За асабістую свабоду
Сышліся ў бітве на зары.

Даспехі ціснулі на плечы,
Мячы звінелі, як званы.
Далёка лямант чалавечы
Разносіўся сярод вясны.

Ды Усяславава дружына
Да вежаў Менска адышла.
З шыпеннем жудасным вужыным
У браму стукнула страла.

З мінулагодняга чароту
Махаў паранены рукой…
Напіша летапісец потым,
Што «кроў лілася тут ракой».

Цанунін Уладзімір, г. Вілейка