легенда

Доля людская – сцяжынка крывая.
Гляньце ўважлiвым вокам.
Рэдка на свеце чамусьцi бывае –
Шчасце плыве без аблокаў.

Раптам пайшла мiж людзей пагалоска:
– Што за навала-прычына?
Бура-вiхура крутнула над вёскай,
З ёй i прапала дзяўчына.

Буру наклiкаў вядзьмар аднавокi.
Ён, абхапiўшы аберуч,
Цераз густыя ад пылу аблокi
Выкраў прыгожую Сэрвач.

– Жонкi маёй прапаную пасаду.
Дам i багацце, i долю.
Што можа даць твой каваль галазады?
Хiба што кучу вуголля…

Тыдзень i месяц iмклiва iмчыцца –
Зноў заляцаннi-заходы.
Хоча вядзьмар, як усе, заручыцца.
Але не чуе ён згоды.

Дзесьцi жалейка самотна спявае.
То Будуслаў. Не iначай!
А як на скрыпачцы сумна зайграе,
Дык наваколле заплача.

Дзесьцi на завадзях плешчацца рыбка.
Церам чужы i варожы.
Чуе дзяўчына самотную скрыпку,
А адазвацца не можа.

Год праляцеў, нiбы цёмная хмара.
Злодзей, у злосцi закуты,
Выдумаў ноччу лiхую ахвяру:
– Будзеш нi мне, нi яму ты!

I Будуслава чакае нядоля.
Нават i вокам не кiнеш –
Дубам зраблю сярод чыстага поля,
А ты ў возеры згiнеш!

Хіхіч Валерый, г. Маладзечна