У вялікім знатным родзе,
Родзе Радзівілаў,
Жыла Барбара-красуня
У сям’і шчаслівай.
Ды аднойчы Жыгімонта
Вельмі пакахала,
Ды занадта маці Бона
Чуткам давярала.
Не глядзела, што каханне
Ў Барбары і сына.
Калі маці, ды не згодна –
Гэтак быць павінна!
Гэта ж трэба “ў каралевы”
Простая дзяўчына!
Можа хоча да ўлады?
Можа ў тым прычына,
Што каханне так раптоўна
Ў сэрцы заквітнела?
Ды не трону прыгажуня
Барбара хацела.
Бог каханне ў небе ладзіць,
Лёс ён адмярае.
Барбара неспадзявана
Хутка памірае…
Жыгімонт жыцця не бачыць,
Плачуць Радзівілы.
Кветкі носяць беспрыпынна
К сестрынай магіле.
Мір нямілы і нясветлы
Кожнага світання,
Калі раптам памірае
Вечнае каханне.
Ходзіць панна па Нясвіжы,
Плача, кліча мужа,
Паміж небам і зямлёю
Застаецца дужай.
Можа прывід той аднойчы
Любага спаткае.
Адляціць душа нарэшце
І спакой спазнае.

Каляда Кацярына (г. Жодзіна)