Мой шлях зіхаціць, як лязо мяча,
Хоць супраць мяне – арда.
Прыйшоў для ахвяры дакладны час:
Мой Бог. Нам так. Загадаў.

Дзяўчыну бароніць сівы жабрак
І рэшткі зжаўцелых кніг.
На вогнішча ўсіх у імя дабра!
Мой Бог. Пазнае. Сваіх.

Паганец правые ў мой бок праклён,
Мячом разрубіць хрыбет…
Ды пекла чакае такіх, як ён:
Мой Бог. Лячу. Да цябе.

Скуголю я з цемры, як немаўля, –
Агідна здзівіў фінал.
Так выйшла, што быў памылковым шлях…
Мой Бог. Мяне. Не пазнаў.

Шэін Максім, г. п. Радашковічы, Маладзечаскі раён