Жыла-была адна травінка.
З ёй побач кветачка жыла:
Пялёсткі – белай палярынкай*,
Такой прыгожаю была.

Ды ўсё смяялася з травінкі,
Маўляў: «Я ж, бачыш, прыгажэй!»
Травінка, тоячы слязінкі,
Якія капалі з вачэй,

Ад крыўды ціхенька стагнала,
Але ні слоўца ў адказ
Прыгожай кветцы не казала,
Сцярпеўшы мноства ўсіх абраз.

Ды вось аднойчы злосны вецер
З-пад хмары чорнай наляцеў:
Зляцелі белыя суквецці,
Нібыта кветачку раздзеў.

Травінка ж цэлай засталася,
Хоць вецер і яе круціў.
Ды не зламалася, узнялася,
Хоць часам не хапала сіл.

На кветку гледзячы, сказала:
– Мне сумна за тваю красу…
Затым ёй лісце распрастала
Ды запляла яго ў касу.
-----------------------------------
Не варта з некага смяяцца,
За недахоп які дражніць,
Бо часам можа аказацца,
Што будзе ён вас бараніць.

Вы без яхіднасці дружыце,
Людзей прымаючы, як ёсць,
Не зневажайце, а нясіце
Любоў да сябра, а не злосць.

* Палярына – накидка на плечы

Бабко-Аляшкевіч Валянціна (д. Радкава, Салігорскі раён)