У печы на блясе ласунак дзіцячы –
Праснушкаў* кружочкі з ваніллю духмянай.
Марнею з рашэннем складанай задачы.
Звісае лядзяш са страхі саламянай.

На двор запрашае лагоднае сонца.
Праснак на падходзе, паспею няйначай,
Лядзяш, як ландрынка, прывабны бясконца,
Як справіцца мне са складанай задачай?

Валёнкі на ногі, хусціну на плечы:
Паціху б шмыгнуць мне з бацькоўскае хаты!
Тут голас матулі пачуўся з-за печы:
«Праснушкі гатовы, схадзіла б па тату!»

…Свавольства на сёння наўрад ці магчыма,
З задумай сваёй нацярплюся я страху.
Лядзяш не лізнуць прад матулі вачыма –
Спакусу маю́ з саламянага даху.

* Праснушкі – печыва

Аўсяннікава Тамара (г. Маладзечна)