Мой маленечкі ўнучок!
Ты кладзіся на бачок.
Я з табою паляжу
І пра пушчу раскажу.
Многа казак-таямніц
Там жыве сярод крыніц.
Разбягаюцца яны
Ў буйнай квецені вясны
Між палян і ў гушчары,
Дзе хаваюцца зубры.
Ты ў мяне пытаўся днём
Пра маланку з Перуном.
У дубах яна жыве,
Альбо туліцца ў дрыгве.
А стары вусаты Цмок
Там схаваўся пад пянёк
На палянцы за кустом
Разам з чорненькім кратом.
Калі пойдзеш напрасткі,
Дзе растуць баравікі
І лятае чорны птах,
Да балота знойдзеш шлях.
Там Вадзянік у дрыгве
З жабянятамі жыве.
А ў сярэдзіне самой
Зюзя тупае зімой,
Багнай вухкае ўначы.
З ім сябруюць пугачы.
Ранкам іх жахлівы крык
Супыняе Лесавік.
Гэта вельмі добры дзед:
Рэхам ён гукае ўслед,
Не дапусціць да бяды,
З пушчы выведзе заўжды.
Пушча добрая, унучок.
Спі, кладзіся на бачок.

Цанунін Уладзімір (г. Вілейка)