Надыход зімы чароўнай
Казку дзіўную нясе:
У бялюткія фасоны
Прыбяруцца дрэвы ўсе.

І сняжыначкі ў паветры
У бязважкасцi сваёй
Кружацца-вальсуюць з ветрам
Лёгкім пухам над зямлёй.

У нябёсах снег лунае
I кладзецца на дамы,
Таямнiча ахiнае
Срэбным покрывам зiмы.

А мароз свае малюнкі
Пакідае на акне:
І дзівосныя карункі
Зачароўваюць мяне.

Крышталёвыя сняжынкі
На далонь маю ляцяць.
Не прайшло і паўхвілінкі,
А сняжынкі не відаць!

– Дзе схавалася, хітрыца,
Пахавалася куды?
…Прыгажуня-чараўніца
Стала кропелькай вады.

Войтава Святлана, г. Маладзечна