Спіць у кажушку зімовы лес,
Верхавіны ўсе пад белай коўдрай.
Цераз гурбу толькі пералез
І сустрэўся з атмасферай добрай.

Пастаяўшы ў гэтай цішыні,
Адчуваў душою асалоду.
Адшукаў настрою карані –
І яны вось тут, сярод прыроды.

Ні ў пакоі цёплым за сталом,
З кубкам кавы гледзячы ў акно.
І настрой мне замахаў крылом,
Паказаў жыццёвае кіно.

Лес зімовы, казачная сцэна,
Адзінокі лыжнік знік між дрэў.
Ёсць палёгка, ёсць і перамены,
Атрымаў, здаецца, што хацеў.

Рымашэўскі Генадзь (г. Чэрвень)