Спачатку пайшоў па стале.
Патупаў. Па гладкім абрусе
Пакоўзаўся, як па шкле.
Згарнуўся. Ізноў разгарнуўся.

Разявіў пацешна рот,
Пачмыхаў у розных сугуччах.
Мой гладкі, мой мяккі, як кот,
Ласкавы, зусім не калючы.

Бадзяцца ён будзе ўначы,
У ложку руку грэць мне брушкам…
А зараз – ляжыць на плячы,
Нягучна штось шэпча на вушка.

Мялешка Лілія (г. Клецк)