Дожджык начны невялічкі
Краўся ўсляпую ўздоўж вокнаў,
Дробнаю пырскаў вадзічкай,
Плакаў, шаптаў і вохкаў.

Бедны бяздомны дожджык!
Ну, пашкадуй ты вадзіцы…
Ціха, не плач, мой хлопчык…
Што ж табе так не спіцца?

Годзе шумець у каноплях,
Вішаньку тузаць малую.
Дай твае вытру кроплі,
Тварык твой расцалую.

Спі, мой маленькі, не бойся –
Я табе так спачуваю…
Што ж ты так разышоўся?
Дай я цябе палюляю:

Слухай: усё заглухла…
Бач: дрэвы цень апранулі…
Глянь: вунь акно патухла…
Ч-ш-ш: ліхтары паснулі…

Годзе таптаць сцяжынку…
Годзе шаптаць мне на вуха…
Лепей паспім хвілінку.
…І дожджык мяне паслухаў.

Мялешка Лілія (г. Клецк)