Мой маленечкі ўнучок!
Ты кладзіся на бачок.
Я з табою паляжу
І пра пушчу раскажу.
Многа казак-таямніц
Там жыве сярод крыніц.
Разбягаюцца яны...

Наша славная Марфуша
Родила нам четверых:
Все красавцы, как из плюша,
Без отметин наградных.

Но зато, коль будут в мамку...

Унучок пяцігадовы
Непаседлівы Кірыл –
Запытаў мяне сурова:
«А ці страшны гамадрыл?

Дзе жыве? І што ён хочы?
І куды яго нясе?
Бо гуляе сярод ночы...

Ранак халодны. Дождж аж лупцуе!
Раптам на дрэве сышліся, бы ў госці,
Пяць вераб’ёў, што той дождж і не чуюць,
Б’юцца адчайна за смачнае штосьці.

Пер’е дзяруць ды клююць па галоўцы,
Хлеб адбіраюць у сябра свайго…

Гуллівы праменьчык лагоднага сонца
З вясною вітаўся, шчаслівы бясконца,
Да дрэваў цяплом падаваў ён вадзіцу,
Прагрэў для пасеваў старанна зямліцу.

Прыхільнік гарачы пяшчотных пупышак
І красачак першых нясмелых успышак,
Цярплівы, станоўчы і міла кранальны...

Светите, белые берёзы,
Светите рощам и полям.
Светите пашням и покосам,
И одиноким журавлям.

Светите сёлам и деревням...

Придумай же Мир удивительный свой!
Засей его нежной, зелёной травой.
По ней прогуляйся босая, в рубашке.
В траве посади, как букеты, ромашки…

А если устанешь гулять средь цветов...

Из дальних стран в любимые края
Летит весна на крыльях жаворо́нка.
Капелью с крыш, журчанием ручья
На полный голос заявила громко.

Нежнейшей зеленью укуталась земля...

Наша славная Марфуша
Родила нам четверых:
Все красавцы, как из плюша,
Без отметин наградных.

Но зато, коль будут в мамку...

Радзiма лечыць раны
Бальзамам салаў’я,
З бярозай – белым станам –
Тут абдымуся я.

Радзiма грэе небам
I песцiць ручаём,
Яе нароўнi з хлебам...