У цiхi вераснёўскi вечар
Ля танцпляцоўкi пятака
Мядзведзь штурхнуў знянацку ў плечы
Ў цянiстым парку мужыка.
Мужык аблаяў звера матам.
Вядома ж, накацiла злосць,
Ды з цемры вылецеў калматы
I збiў яго рагамi лось.
Мужык ад гневу чуб тузае –
Пабiты, здратаваны ўвесь.
Тут з боку вылятае заяц
I мужыка нагамi – трэсь!
«За што? – крычыць мужык. – Не трэба!»
I сеў, разгублены, ў гразi.
А зверху голас, быцам з неба:
«Ад каруселяў адпаўзi!»

Уладзімір Цанунін (Вілейскі раён)