Усім занятак Бог дае.
Жанчыне ж-часу не стае.
Бяжыць то ў хлеў, то ў агарод,
То не прыбрана хата.
Ды не шкадуйце вы яе-
Сама і вінавата.

Калі быў створаны Сусвет,
Тварэц рашыў падацца ў свет,
Праверыць-людзі як жывуць,
Працуюць або лынды б'юць,
Ці ўмеюць іншым спачуваць...
І стаў свой план ажыцяўляць.

І бачыць Ён: кабета жне.
-Ты пакажы дарогу мне.
(Так правяраў людзей не раз.)
А тая буркнула ў адказ:
-Мне голаў некалі падняць,
А тут шчэ будуць замінаць.

Паспачуваў Тварэц жанчыне,
Затым сустрэў касца ў лагчыне.
Касец работу прыпыніў,
Паважна з Богам гаварыў.
Яму дарогу паказаў
Ды закурыць прапанаваў.

Пра што тут, людцы, гаварыць:
Не стане ж Бог табе курыць!
Але Тварэц зрабіў выснову.
Такія Ён прамовіў словы:
Мець час ты будзеш, чалавек.
Так будзе ўвесь астатні век.
А праз адну гадзіну жанчыну гэту
З-за працы ўсе не ўбачаць свету.

Ала Дзікая (Дзяржынскі раён)