(панегірык па сабе)

Калі нікому не патрэбны,
Калі ўсё болей замінаеш,
Калі ў хаце ты як мэбля,
Што за сабой пакінуць маеш?
– Свае шчаслівыя гады,
Калі такі быў малады
І яркім полымем гарэў?
… Ды, можа, не гарэў, а тлеў?
Калі гарэла што, то – згасла!
Затое зараз зразумеў,
Жыцця галоўную ты частку
Згубіў. І тэму ты не спеў.
Згубіў… І зараз атрымаў
Усё тое, што табе належыць:
Пустэчу, дробязь нейкіх спраў…
Такім вось быў, такім сканаў!

Жылко Уладзімір (г. Нясвіж)