Ляжыць і думае карась –
Чаму мне трэба толькі гразь?
Чаму не піць мне той вадзіцы,
Што б’е фантанам ля крыніцы?

Хачу жыццё сваё ў канаве
Ахвяраваць любімай справе.
Бо я, як многія, гатовы
Свае выносіць прапановы.

Але хто слухаць іх захоча?
Адна сарока прастракоча:
“Вось гэта справы, вам скажу я!”
Але яе ніхто не чуе.

Хоць мае слушныя прамовы,
Але ж яны не шчупаковы.
Іхні лёс такі – пыліцца
Ў падзямеллі на паліцы.

Хоць не вялікі я мастак,
Ды разумею як ніяк:
Калі шчупак, дык ён шчупак,
А я карась, дык проста так…

Ну што ж, не ўсім быць шчупакамі –
Камусьці трэба карасямі,
І кожны п’е сваю вадзіцу –
З канавы хтось, а хтось з крыніцы.

Хадневіч Любоў
(г. Лагойск)