( байка)

Адна знаёмая авечка
Жыла ўвесь век, нібы за печкай,
Нідзе ніколі не бывала,
Заўсёды мірна спажывала
Траву, што на зямлі расла.
І, не раўняючы асла,
Які заўсёды лез на вочы
І да скандалаў быў ахвочы,
Была рахманай і паслушнай,
А да скандалаў раўнадушнай.
Нікому ўпоперак – ні слова:
Цярпець усё была гатова.
За гэта ўсе з яе любоўна
Мяхамі састрыгалі воўну.
Была авечка вельмі рада,
Што застаецца з голым задам:
– Затое ветрык абвявае
І горача не так бывае.
Але аднойчы ўміг, раптоўна
Спатрэбілася пільна воўна.
Авечка воўны больш не мела
Ды абрыдацца не хацела.
У момант скуру аблупілі
І пра бядачку ўсе забылі.
------------------
Цябе такое абміне,
Калі сказаць умееш “не”.


Тамара Бярэзіна (г.Маладзечна)