Выпадак гэты мне, прызнацца,
Не варта больш ужо таіць…
…Дзяўчынка – пэўна год дванаццаць –
Адна ў тамбуры стаіць.

Ужо прыпынак аб’явілі –
Цягнік амаль што падышоў…
З вагона дзверы адчынілі –
У тамбур кантралёр зайшоў.

Дзяўчынка весела сказала:
– Дзень добры! – Потым зноў яму:
– А я адразу Вас пазнала!
А вы мяне – ніяк! Чаму?!

Хоць інтэлект ён меў не горшы,
Стаяў ды толькі пазіраў.
І вельмі смешна лоб свой моршчыў –
Відаць, радню перабіраў.

Да кантралёра стала бокам:
– І калі гэтак я стаю?
А кантралёр:
– Мо, што са зрокам?
Дальбог – ніяк не пазнаю!

Але цягнік тут супыніўся,
Прыпынкі – ясна для чаго…
З шыпеннем тамбур адчыніўся –
Дзяўчынка скокнула з яго.

З платформы крыкнула:
– Во, памяць!
Так недалёка да бяды!
Вы добра гляньце – я ж той заяц,
Якога ловіце заўжды!

Краскоўскі Дзмітрый
(п. Івянец, Валожынскі раён)