|
ПАМIРАЦЬ, ДЫК РАЗАМ
Лiчыў гады, ды з лiку збiўся, Усе, як кажуць, «дагары». Нiбыта ўчора нарадзiўся, А сёння я — ужо стары. Гадкоў было мне пад пятнаццаць, Калi ў людзi я пайшоў. Жанiўся — трохі больш за дваццаць, I ўжо да пенсii дайшоў. А колькi зараз засталося Зямельку родную таптаць? Сядзiць стары i так галосiць: «З сабой старую трэба браць». Нам цеснавата ў ямцы будзе, Патрэбна будзе дзве капаць. Ды як я ёй адтуль на блюдзе Сняданак буду падаваць? Яна ж, разбэшчаная мною, Сябе не зможа пракармiць. Кладзiце ўнiз, а я над ёю… А мо нам лепш застацца жыць? Хадневіч Любоў, г. Лагойск
автор - karirina.3 :: просмотров - :: комметариев - 0
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.
|
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|