Сонца свеціць угары,
Птушачкі спяваюць,
Вера з Юляй ў двары
З цацкамі гуляюць.

Толькі спудзіў цішыню
Крык і гвалт знянацку:
Не падзеляць ў гульні
Дзве сяброўкі цацку.

Заспяшалася матуля, -
Сварка з-за нічога:
“Ты аддай сабачку Юлі, -
Нельга браць чужога!”

Падрасла дзяўчынка Вера,-
Лепш няма красуні!
І адбіла кавалера
У сяброўкі Юлі.

І адразу - пад вянец,
Толькі шчасця – дулі! –
Ходзіць ціхенька хлапец
Да сяброўкі Юлі.

Да матулі Вера – ў роў, -
Мокры твар, падлога.
Паўтарыла маці зноў:
“Нельга браць чужога!”

Святлана Быкава (г. Заслаўе)