Быў ранак зімні, не халодны…
На ганак выйшаў Ясь са стрэльбай.
Вярнула жонка:
– Ты ж галодны!
Да хаты прыйдзеш злою шэльмай.
Вярнуўся. Сеў за стол. Чакае.
Ужо сквірчыць патэльня з салам…
На стрэльбу позірк Ясь кідае…
А тут сусед ідзе – навала.
– Куды схавацца? Даў жа маху…
З ім сустракацца не хачу.
– Са стрэльбай хутка лезь у шафу!
Дзе ты – яму я прамаўчу…
Сусед зайшоў без хвалявання.
– Дзень добры! Дзе, Ядвіся, твой?
– Сцямна папёр на паляванне
Не так штось, пэўна, з галавой.
Бо нават снедаць адказаўся,
Нібыта чорт яго падняў.
– Агата мне, – сусед прызнаўся,
Не робіць гэткіх, з пахам, страў.
То мы давай з табою, Ядзя,
Сняданак прымем за траіх.
Вось пляшка. Думаю, паладзім,
Раз Ясь сышоў, то – удваіх.
Ясь чуў: гарэлка булькатала
Сусед у шклянкі наліваў.
Са свістам сала прападала,
Хоць Ясь не бачыў – адчуваў.
Яму нашто такое ліха:
Сядзець у цемры, нібы крот,
І слухаць, як сусед няціха
Яго сняданак пхне ў свой рот.
Бядак маўчыць – куды падзецца?!
Вось толькі б кашаль не сшалеў.
…Госць жонцы як сказаў раздзецца,
У шафе Ясь ледзь не самлеў.
Такіх багата ў свеце бедаў.
Аб іх і пішуць нездарма…
Застрэліць Ясь хацеў суседа,
А з шафы – як? Яго ж – няма…

Гасціловіч Зінаіда, в. Подберазь, Валожынскі раён