У краме вясковай паўнютка народу
Духмянага хлеба прывезлі, каўбас,
Дзяўчатам сукенак шаўковых ды модных,
Рулоны тканіны ляжаць прызапас…
У думках малюе Марыля фасоны:
«Пашыю Іванку з сукна паліто!
Вось будзе абноўка, нібыта з салону,
І шалік у клетку куплю заадно!»
І з добрым настроем прыбегла да хаты,
Машынку нажную давай рыхтаваць,
За працу ўзялася жанчына заўзята
І стала з Івана ўсе меркі здымаць.
І вось паліто напалову гатова,
Прышыць засталося з цыгейкі каўнер.
Уставіў тут бацька заключнае слова:
«Без футра абыдзецца наш кавалер!»
Прымерыла маці на сына з ухмылкай:
«Вядома ж, сукно цвердавата ляжыць,
Абносіцца крыху, не будзе дубільным,
Галоўнае – цёплае. Добра сядзіць…»
На ранку збірае Івана ў школу:
«Адзень паліто, надта сёння сняжыць
І вецер калючы гуляе па полі,
Над лесам вунь хмара якая вісіць!»
Маўчыць наш хлапчук і бліны ўплятае,
І з хітрай усмешкай на маці глядзіць:
«Давай паліто, бо ўжо сябра чакае!»
І хуценька выскачыў без рукавіц.
Прайшло мо з гадзіну. Тут бацька выходзіць.
Глядзіць – паліто ўпрыгожвае плот:
«Ну будзе яму марафон па марозе!
Вось дурань малы, абвясціў усё ж байкот!»
Ляжыць паліто ў калідоры, пыліцца…
Збіраецца бацька з Іванам у лес,
Каб ссекчы сасонку на дровы, паліцы…
Той да паліто праявіў інтарэс.
Тут вогнішча паляць, пякуць саланіну,
У роце пасохла і хочацца піць…
«Гарыць паліто!» – бацька кінуўся к сыну,
А ён агрызнуўся: «Хай лепей згарыць!»

Жыдко Лідзія, г. Жодзіна