Летась з мужавай падачы
Прыкупіла Зоська дачу.
А калі цяпло настала,
Там капала, засявала,
Не забыла пра кусточкі
Засадзіла ўсе куточкі…
Дыхту ў працы задавала,
І, здавалася, ёй мала!
Аж датуль, пакуль аднойчы
Ёй не кінулася ў вочы,
Што суседка, дзеўка-ружа,
Дужа ж пяліцца… на мужа:
І гадзінкі не мінае
Кастуся зноў падзывае.
Знойдзе, хітрая, прычыну,
Каб зайшоў хоць на хвіліну!..
Ці сама «на ўсё заб’е»
І «да Зосі» зазірне:
Прынясе якой салаты,
Вып’е кубачак гарбаты…
Побач ходзяць не зладзеі,
Зосі шэпчуць дабрадзеі:
– А саперніца – блудніца,
У ложку ёй адной не спіцца.
– Ты у горад, а яна
Купіць добрага віна,
Ды з тваім сядзіць, гужуе…
Мо калі і заначуе?
Як «казалам» гэтым верыць?
Мабыць, трэба ўсё праверыць:
Ці салодка з мужам спіцца
Той суседцы-маладзіцы?
Сродак выбрала някепскі:
Каб і помста, ды і «лекі»…
У ложак сыпле перцу добра,
Прыкрывае «чары» коўдрай…
(Будзе «ружачцы» навука,
Хай пакруціцца, гадзюка!):
– Еду ў горад, – кажа мужу,
Не сумуй адзін тут дужа…
А назаўтра – у двор цішком.
Чуе гоман за акном:
Яе «верны» светлым ранкам
Ледзь не плача ля каханкі.
Не дацямяць з ёй ніяк,
Што ўначы пайшло не так?
Сверб на спінцы, ды балючы,
А ніжэй – лішай пякучы.
І заместа асалоды
З ночкі той адны прыгоды…
Скуль усё яно ўзялося,
Зразумела толькі Зосі:
Не падманвала «разведка»
Начавала ў іх суседка.
Ды цяпер жа будзе знаць,
У чужым як ложку спаць!
І дзясятаму закажа:
З чужым мужам больш не ляжа.

Нічыпаровіч Галіна, в. Магільна, Уздзенскі раён