Байка

Адна Каза сабе прыдбала хусту
З кутасікамі па ўсіх вуглах,
І ўсім дэманстравала. Аж да хрусту
У шыях, скронях, ціску ў галавах.

Ды з гурту ў гурт насілася з хусцінай,
Дэманстравала й тым, хто не прасіў…
Бо вырашыла, што вось так пакіне
Аб гэтай хусце радасны матыў.

Куды завуць, бяжыць, куды й не клічуць,
Каб зайздрасць выклікаць паміж сяброў…
Хтось пасміхаецца, а хто здароўя зычыць,
А хтосьці й раззлавацца ўжо гатоў,

Бо нельга выхваляцца тым, што маеш,
Круціцца паміж тых, каму пляваць
На тое, што на зайздрасць надзяваеш…
І самакрытыку не варта забываць!

Бабко-Аляшкевіч Валянціна, д. Радкава, Салігорск раён