Ішлі неяк з бацькам дамоў з сенакосу.
Над лугам віселі туману палосы.
І раптам мой тата на пень ледзь не сеў:
– Зірні, што за звер вунь: ні слон, і ні леў.
Вялізны бы хата і бач ты – гарбаты,
З адвіслай губой, з барадой і цыбаты.
Як рэзгіны рогі, хвастом, бач, варушыць,
Гадае, пакой хто яго мог парушыць?
– Пакрочым, мой татка, паціху да хаты,
Бо звер гэты – лось, ці, як кажуць – сахаты.
Падыме на рогі цябе, небараку,
Ці дасць капытом, ненарокам, пракляты!
А лепш, мой татуля, ў кусце затаіцца
Бо лось толькі стрэлу з гарматы баіцца.
Мы ціхенька задам пад куст запаўзаем,
Са звера страшнога вачэй не спускаем.
І тут нечакана сучком трэснуў тата!
І свечкай падняўся над намі сахаты.
Маланкай махнуў ён у лес недалёкі,
А мы ў другі бок падаліся на ўцёкі!
Было потым згадак і смеху да слёз,
Як татавым стрэлам спужаны быў лось.

Броска Вячаслаў, п.Нарач, Мядзельскі раён