Было: і шчасна, і ў самоце,
Але заўсёды сабе – пан,
Няспешна жыў з сваёй Аўдоццяй
Сусед і сябра наш – Сцяпан.
Двор абгароджаны парканам,
Ля хаты – прызба (каб цяплей)…
Ноч недаспіць, прачнецца рана,
Таму меў шасцярых дзяцей.
У хаце месца ўсім хапала,
Хоць нераскошнаю была:
Там на паўкухні печ стаяла
І ўслон шырокі ля стала.
Ток земляны замест падлогі
Ды выцінанкі на акне,
(Так выглядалі хаты ў многіх),
Яшчэ – партрэты на сцяне…
І не дзівіся, ягамосці:
Не зачыніў яшчэ дзвярэй –
А ўжо вітае ў хаце госця
З падпечка звонкі хор курэй.
Ці часам зімнімі начамі
Ягнятка мэкне-забляе –
Хлеў без выгод: мяркуйце самі –
Мароз праз скуру дастае.
А што рабіць, калі жывёла
Заўжды карміцелькай была?!
Як доля гляне невясёла –
Прыцягнеш ў хату і вала.
Вось так і жыў Сцяпан “калгасам”:
У хаце – дзеці, жыўнасць, тлум,
А што ўсталёўвалася часам,
Ён не пускаў таго на глум.