Вы сталі мне так хораша ўсміхацца,
Не цяжка маё сэрца паланіць.
Хацеў бы запрасіць: “Паехалі катацца”,
Ды конік мой на прывязі стаіць.
І не глядзіце здзекліва, з пагардай –
Паверце, я душою малады.
Вось вы азваліся – і я ўжо рады.
А хтосьці шэпча там: ”Маўляў, гады…”
Ды што гады! Па сутнасці – імгненне.
Ёсць вы і я – вяртанне з небыцця.
Хай нехта скажа: “Проста захапленне”,
А мне яно – агністае імгненне
Да скону дзён, да самазабыцця.


Віктар Кажура (г. Вілейка)