Колькі суму і болю ў прыгожых вачах,
А я іх цалаваў бы бясконца.
Нібы цяжкая ноша на кволых плячах,
Нібы ў хмарку зайшло тваё сонца.

Не магу зразумець я чужой слепаты.
Я б начамі стагнаў у падушку,
Каб цябе я згубіў, каб пакінула ты
І тваё прадаўжэнне – дачушка.

Розум проста, практычна падвёў да таго,
Што з табою равеснікі дзеці,
Але сэрца ў пяшчоце не чуе яго,
Мне так светла, што ёсць ты на свеце.

Ты і побач, і ў недасягальным жыцці,
Нібы я паглядаю з-за кратаў.
Хоць меў шчасце абняць, хоць магу я прыйсці,
Не мая! Не мая! Не мая ты!

Ты, напэўна, адчула агонь той святы.
Твой парыў летуценны і мілы,
На растанне калі прыхінулася ты,
Пранясу я ў душы да магілы.

Валерый Хіхіч, г.Маладзечна