|
Шчырасць
У белым подыху завей, У шэрым змроку зімняй ноччу Пакліч мяне ісці далей, Я за табой у свет пакрочу. Ты толькі хораша заві, Каб голас твой быў ратаваннем, Яго пачую – і тады Жыць будзем без выпрабаванняў. Я за табой у свет пайду, Насупраць нават злому лёсу, З табою шчасце я знайду, Тады жыццё будзе дзівосным. Завея сціхла. Цішыня… Кахаць аддана я умею. Ў тваіх пачуццях – мітусня. Ну што ж, дарую… разумею. Лук’янава Лідзія (г. Лагойск)
автор - breyvera :: просмотров - :: комметариев - 0
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.
|
Навигация
Популярное
Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?
Наши друзья
Будут)
{sape_links}
Счетчики
|