Шчырасць
У белым подыху завей,
У шэрым змроку зімняй ноччу
Пакліч мяне ісці далей,
Я за табой у свет пакрочу.

Ты толькі хораша заві,
Каб голас твой быў ратаваннем,
Яго пачую – і тады
Жыць будзем без выпрабаванняў.

Я за табой у свет пайду,
Насупраць нават злому лёсу,
З табою шчасце я знайду,
Тады жыццё будзе дзівосным.

Завея сціхла. Цішыня…
Кахаць аддана я умею.
Ў тваіх пачуццях – мітусня.
Ну што ж, дарую… разумею.

Лук’янава Лідзія
(г. Лагойск)
автор - breyvera  ::   просмотров -   ::   комметариев - 0
Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.
Информация
Посетители, находящиеся в группе Гости, не могут оставлять комментарии к данной публикации.

Голосование:
Какие стихи Вам больше нравятся?


Показать все опросы

Наши друзья
Счетчики