Паглядзі на мяне і ўзгадай
Тую нашу з табой вясну,
Калі неба з зямлёй развіталася.
Плач па ёй любы, плач.
У зязюляк цяпер пытай,
Дзе наш дождж сакавіцкі заснуў,
Сонца з ім назаўсёды засталася.
Плач па ім, любы, плач.
І дарогу цяпер шукай
Да мяне ў досвітак на расу,
Калі хмары ў вясёлку ўбіраліся,
Плач па іх, любы, плач.
Плач, бо я цяпер не твая,
Моўчкі будзеш стаяць убаку,
І ўзгадваць, як зоры кахаліся.
Плач па іх, любы, плач.

Азарка Настасся
(г. Нясвіж)