Заходзь, заходзь, жаданае, у хату,
Цябе чакала сэрцайка даўно.
Здымі з вачэй маіх самоты краты
І падаруй ім радасці святло.
Як доўга я цябе не адчувала –
Жыла, як тая кветка без вады.
Сцяжыначка да шчасця зарастала,
А з ёй – твае апошнія сляды.
Заходзь, каханне, я табе паверу,
Што б ні казалі людзі пра цябе!
Я за табой закрыю шчыльна дзверы
І не пушчу ніколі ад сябе.
Калі пад ранак сонейка прачнецца,
Самоты шэрай знікне нават цень,
Мой любы мне ласкава усміхнецца –
І буду я шчаслівай цэлы дзень!

Журава Людміла (г. Старыя Дарогі)