О, колькі выпіта вадзіцы
З святой Рыгоравай крыніцы!
Хоць гэта ўжо даўно было,
Але у памяць залягло.
Калодзеж брат рашыў капаць...
Нялёгка гэта – як падняць?
А наш Рыгорка хлопец бравы,
Узяў рыдлёўку – і за справу!
Вось тут рыдлёўка зарыпела,
Увысь зямелька паляцела.
Рыгора мара адбылася –
З зямлі вадзіца палілася!
Вялікая ў вадзіцы сіла –
Яна ганяе кроў па жылах,
Яна і цела загартуе,
І ад хваробы уратуе!
Няма Рыгора, спачывае, –
Ў калодзеж зорка паглядае.
Я да Рыгоравай крыніцы
Іду папіць святой вадзіцы!

Капуцкая Святлана, г. Маладзечна