Каханне – яно жывое…
Такое, як мы з табою,
Як сонечны промень уранні,
Як птушак спеў на світанні.
Каханне – яно сумуе,
Калі цёплых слоў не чуе,
Калі пяшчоты не бачыць,
Калі спаткае няўдзячных.
Каханне – яно даруе
Памылку, віну любую.
Даруе чыёсьці глупства,
Але ніколі – распуцтва.
Каханне, як доктар, лечыць
І нам распраўляе плечы.
Ад болю яно ратуе,
На ніве душы шчыруе.
Як кветка, цвіце каханне,
Калі бяжым на спатканне,
Калі дарагіх мілуем,
Родныя вусны цалуем.
Як маці, каханне плача,
Калі ў цябе – няўдача.
Калі дараваць не ўмееш,
Ад крыўды сваёй слабееш.
Як сябар, здольна каханне
З табою блукаць да рання,
Каб сэрца тваё паслухаць,
На раны твае падзьмухаць.
Як Неба, каханне ўмее
Веру дарыць і надзею,
І свет адкрываць нанова.
Каханне – жыцця аснова.

Янкоўская Алена (г. Дзяржынск)