Прагны шэпт уначы:
— Сагрэй — да цябе я
Прыйшоў.
А рэха:
— Маўчы —
Навошта былое трывожыць
Зноў.
Я хацеў падарыць табе
Неба,
Дзе месяц — кахання майго
Вартаўнiк.
А рэха:
— Не трэба —
Наш ветразь надзеi ў тумане
Знiк.
Я прынёс табе сваё
Сэрца
На кахання ахвярны
Алтар.
А рэха — знямела,
Не адгукнецца:
Не трэба яму
Гэты дар…
…Я так пакутна iшоў
Да цябе…