Бывай, акроплены расою, як рамонак,
Бывай, мой страчаны і вечна дарагі.
Няхай плывуць у небе чыстым над табою
Аблокі белыя як знак маёй тугі.
Як добра бачыць мне хвілінкаю імклівай,
Што ты ўсё той жа – незгасальна малады,
Што не кранулі твар твой шэрасцю бурклівай
Ні змрок, ні сцюжа, ні мінулыя гады.
Жыві шчасліва, бы праменьчыкам світальным,
Мой хутка страчаны і вечна дарагі.
Няхай плывуць над намі вэлюмам вянчальным
Аблокі белыя як цень маёй тугі.

Любанец Соф’я (г. Нясвіж)