За цябе б учыніць пабоішча,
Пакарыць не адну з дзяржаў.
Мячом бы і вогнішчам
Імя б мне тваё сцвярджаць.

За цябе, ды за краты шэрыя,
Ці хоць тацем ідзі ў бары,
Толькі б ты кветкай самлелаю
Да маіх хінулася азярын.

Ваўкалакам прыйду няпуджаным,
Не адны за сабою знішчу масты…
Толькі б ты была суджанай,
Нарачонаю стала б ты.

Хлеба б даў і відовішчаў,
У скіце пачаў бы жыць,
Надарыў бы бурштыну радовішчы…
Толькі б морам жыцця нам разам плыць.

Рунцэвіч Уладзімір, г. Мар’іна Горка, Пухавіцкі раён