Ты пакліч мяне, я
Азірнуся нясмела.
Усім сэрцам твая –
Нават цела знямела.

Ты пакліч, зазірну
Ў твае сінія вочы.
…Зноў пакінуў адну
Ў цемры восеньскай ночы.

Дажывём да вясны:
Мабыць, я датрываю.
Ты мой водар лясны –
І цябе я ўдыхаю.

Ты пакліч, што патрэбна
Табе, зразумею.
Але ж толькі чаму
Пры сустрэчы нямею?..
Ты пакліч…

Швядко Анастасія, а/г Пятрышкі, Мінскі раён