Я пайшла – ты глядзеў са слязамі ўслед.
Я пайшла – каб не ўбачыў, што плачу і я.
Не зрабілі ні ты і ні я ўсё як след,
Бо калісьці распалася наша сям’я.

Я пайшла, хоць цягнік усё стаяў і стаяў,
І хвілінку маглі б яшчэ побач пабыць.
Ды абняў так пяшчотна, шчакою прыпаў…
Я пайшла, каб не выдаць, як сэрца баліць.

Анкудзінава Валянціна, г. Барысаў