Праменні мае цябе не крануць,
Пакуль ты не здолееш вочы
Сцягнуць са святла нежывога,
Што б’ецца праз шторы.
Глядзі на мяне,
Не цурайся сівога святла
З-пад далоні самога
Пана Бога.
Шукай мяне нават, дзе лямпа ў сто ват,
У ёй – не светач, у ёй – зайздрасці гвалт.
Я, не яна, у вачах застанецца.
Прайду праз сятчатку,
Спяку тваю зрэнку,
Вачэй колер брудны сабе забяру,
Па нерве сцяжынку да сэрца знайду.
Ты пранізаны будзеш да жылак
Ніткамі з слёз Святой Катажыны.
Калі пажадаеш, не рві іх, адрынай –
Не скончыцца мой асляпляючы баль.
Цяпер я ў табе –
Ты ў бліскучым палоне.
Не будзе ваякі, што здолее звольніць
З путаў маіх, маланкай вязаных.
Сірыус нават табе саступае.
Ніколі мяне болей не адрачэшся,
Выбух мой створыць планету пратэстаў.
За намі не будзе ніякай пагоні,
Сонечным зайцам схавай у далоні.
Па целе тваім марафон прабягу,
На вуснах спынюся
І зноў іх спалю.

Слуцкая Юлія, г. Вилейка