Ты мне прынёс ахапачак язміну,
Чым асвятліў маленькі наш пакой.
У новай вазе я яго пакіну
Са свежай і празрыстаю вадой.
І доўга-доўга буду любавацца,
Нібыта ў вэлюме нявестай маладой,
Яго суквеццем пышным чаравацца,
Што пахне моцна на ўвесь пакой.
Усё жывое прагне прыгажосці –
Таму ўсе кветкі на зямлі люблю.
Дабрэе свет ад гэткае мілосьці!
І добры верш складаю хараству.

Разумовская Елена, г. Солигорск