Бяру не фарбы я, а словы.
Душой малюю твой партрэт,
Каб нудным вечарам зімовым
Мне ўзнавіць цябе вясновай,
Бяру не фарбы я, а словы,
Кладу ў мінулае свой след.
Малюю шчодрых вішань квецень,
І сярод іх цябе ў белым –
Такую, як тады прыкмеціў, –
Малюю зноў душой збалелай.
Хоць цісне цяжарам сусвет,
Ды што, скажы, пераіначыш
Праз прызму радасцей і бед?
…Усё выразней твой партрэт.
Шкада, што ты яго не ўбачыш.

Рунцэвіч Уладзімір,г. Мар’іна Горка, Пухавіцкі раён