Я так баялася гэтай сустрэчы.
І вось ты стаіш.
Такі непадобны, худы, высокі.
Гады асірацілі цябе:
асыпалі, як лістападаўскі клён,
твой чуб,
абмянялі на бліскучы метал
тваю белазубую ўсмешку,
адклалі тонкімі штрыхамі па твары
перажытыя дні.
Я так баялася гэтай сустрэчы.
І вось ты стаіш.
Знаёмы і чужы,
жаданы і непрыемны,
каханы і забыты…
Але… Куды ты, куды?
Няўжо не заўважыў мяне
на гэтым мітуслівым пероне?
Няўжо не рашыўся падысці?
Скуль мне здагадацца,
што бязлітасны час
змяніў і мяне
канчаткова…

Цвірка Таццяна, г. Клецк