Пачцівыя госці сабраліся раз
На свята. І ўзнікла пытанне:
– Панове, што значыць каханне?
Пытанне з дзяцінства хвалюе ўсіх нас.

– Каханне – хвароба, – сказала жанчына.
Урач запярэчыў:
– Не, гэта не так,
Бо траціцца вельмі энергіі шмат,
Таму гэта праца, магчыма.

Устаў архітэктар:
– Якая ж тут праца?
Усё дасканала – мастацтва, няйначай.
– Мастацтву патрэбен заўсёды глядач, –
У спрэчку ўступае мастацтвазнаўца. –

А гэта бывае якраз tet-a-tet.
Працэс гэта самы сапраўдны.
Юрыст не згаджаецца:
– Гэта няпраўда,
Працэс – барацьба, не сакрэт!

А тут задаволены ён і яна.
Таму гэта, пэўна, навука.
Прафесар старэнькі працягвае з мукай:
– Упэўнены: яўна навукі няма!

Бо кожны студэнт можа гэтым заняцца,
Хоць ведаў няма, ды гарачая кроў.
А я не магу, хоць усе класы прайшоў,
Хоць маю даўно навуковыя працы…

Шыбко Ала, в. Цялякава, Уздзенскі раён